Mooidood is wat ik wil eten
Of het stond, zwom, liep of hing
is niet zo’n heel belangrijk ding
als ’t maar mooidood is, te weten
half doorbakken, fraai roodbruin
of frisgroen versig, uit de tuin
fijn vet glanzend, goed gekaakt
of in knisper welbespraakt
ik eis mooidood, anders niet
aan mij geen tofutaans verdriet
heeft niet geleefd en zegt mij niks
sabbelt mal, is niet goedliks
Zelfs als ik daarmee verknal
wat hoort: moet ijs toe, dat is al.
Wat laat u in de steek
is het de buurvrouw deze week
die u toch altijd niet begreep
en nooit eens in uw billen kneep?
Is het de geitenboer die mijtert
waar het morgen sinterkneitert
en die u zou willen slopen
als u niet zijn kaas zou kopen?
Gaat het heen, of gaat het weer
in golven harder op en neer
doordat u zwaar fascistisch bent
als u niet vleesloos vegawent?
Het maakt wel uit, maar dondert niet
u interesseert zo’n top geen biet
die gaan wel slapen, want zijn moe
maar eerst een stukkie dooie koe.
Umnja maar dat kan nou wel wezen
dat klinkt inderdaad best wel zo
maar ik vind dat je verder moet lezen
dan de regels, die krijg je cadeau
Floortjes zijn koel
ze ruimen de boel,
de plagen voor de wagen
der minister voorrijdt
Ze doen dat op tijd en
je hoeft niks te vragen
Ze kosten geen moer en
ze zijn ueberstoer
In iedere foodshop een Floortje!
In Annie M.G. Schmidt-bui, n.a.v. wegmoeten van Poes Floortje uit Amsterdamse Bakkerij (huisdieren viezer dan muizen, aldus, kennelijk, de Voedsel- en Waren-Autoriteit).
Je zult maar Q-koorts hebben
of de Z-gebetenheid
Het alfabet van ziekten
ligt te loer en beidt de tijd
Je kunt wel willen vluchten
naar een warm en ander land
maar daar zijn er nog meer
en staat ook vaak de boel in brand
Ik denk dus dat ik daarom maar
mezelf in mijn huis opsluit
Vanachter grote ramen naar
de buitenwereld fluit
En als ik mij verveel, dan
ga ik fijn mijn rijmpjes schrijven
Ik heb er al heel veel en
dat zal vast en lang zo blijven.
In Annie M.G. Schmidt-bui.
Ik zie een zee van bloemen drijven
heel ver weg, verjaardag
Ik denk niet dat dat waar is maar
het beeld riviert heel aardag
Ik weet niet eens of het riviert, daar
zou ik wel kunnen zien
daar heb je satellieten voor
en websites bovendien
Het doet er ook niet toe
heb ik toch, veel te laat, geleerd
Maar het zijn mooie bloemen
Kerel, gefeliciteerd.
Bij de Kolkataner verjaardag van Adrianus Warmenhoven.
Ik zet vanavond alles
in gedachten op de trein
– daarin verpakt de hele boel
door heel Europa jagen, fijn
Want ik ben alles zat
en ik wil niks meer, voor vandaag
een lege kop, een volle krat
en dan het duin omlaag
en naar de golfjes kijken
met echt niemand in de buurt
omdat geen mens hier prijken durft
als het zo herfstig guurt
Ik denk dat ik niet denk vandaag
Ik doe het lekker zonder
Kijken naar de meeuwen die
ik mateloos bewonder.
Ik dacht altijd
dat dat erger was
om te liegen, dan om iets te zeggen –
Nu weet ik wat
nog erger is
bedriegen door niets te zeggen.
Denkend aan Diepenveen
blijft mij het licht bij
licht dat er niet lijkt te zijn
Als je niet oplet dan is het er niet
En naar wat je niet kent ga je niet heen
Reden toch, voor ongevoeld verdriet
want Diepenveen
dat niet bestaat
verborgen vaak verloren gaat
is hoe het soms kan zijn:
licht, en rust, en rein.
n.a.v. Tweet van @jwsmit over ‘Moeke‘ te Diepenveen.
Onttovering zou ik het liefst
een wonderslinger geven
Zodat de harde tover, echt
zou hechten aan het leven
Dat al die bling, die schittering
die vaak voor tover doorgaat
sneven zou, met slechten
dat zou ik durven zingen
En als een springer beven
is altijd wel nog beter
dan in het lover hangen
maar blijft hoe dingen gingen
Gaan is niet voor bangen
Tover niet voor kijkers
die willen goochelaar
Ik wil dat niet, ik vind dat naar
Ik wil geen slappe strijkers
maar hoog en hard en sier
onttovering zou ik het liefst
dat brengt de tover hier.