Kaptafelkaalheid
Reikt dieper dan dijtje
Het is een rijtje
Van dansende vaalvlijt
Waar ik jou wil
Als kadootje
Leidt ons plots
Het mallebrootje
Zelfs in Elst de feestpremier
En nog apetrots, ook.
Café De Roemer, Haarlem.
Bij gelegenheid van het
Goed in brons gegoten
Groepsgevoel
Bedot soms jaren schurkenstaten
Stoet, met kanonsschoten
Beroepsgewoel
Smeedt natiën aaneen, ook soms
Alle uiterlijke schijn
Is fijn voor als er mensen zijn
En schaadt niet, aan de beesten
Reden, om te feesten.
Café De Roemer, Haarlem.
Waar een volk in kelderkerkers
Zich verliest in onschuld
Hebben buren, harde werkers
Daarvoor geen geduld
Maar zijn ze zelf geen ziertje beter
Troffel, touw, cement per meter
Metselt strekkend zich een ander
Verse horror, voor elkander
Jammer, van het sprookje.
Café De Roemer, Haarlem.
Over het spook van Dutroux, vs. de zaak Savanna.
Kalm en vloeiend glijden
Doen de tijden hier
Allang niet meer
Waar zich mensen mijden
Keert strijdgemier
Altijd weer
Daar komt heibel van
Doe mij maar een bijbel dan
Beter dan een redeloze berg.
Café De Roemer, Haarlem.
Vlindervuur dat volgend
Op een doffe pof
Naar lager dwarrelt
(Schreeuwen, tussen bomen)
Waar het hoefdier kolkend
Scharrelt
Redt geen chokotoff
(Meeuwen, die ontkomen)
Schaduwkabinet.
Café De Roemer, Haarlem.
Zal ik een bloemetje
Vouwen, voor in je haar
Gun je me zoveel vertrouwen?
Gun je me dat we dat
Bouwen, ook op elkaar?
Waarom begrijp ik toch niks
Van vrouwen?
Blauwtje, ik hou zo
Van jou.
Café De Roemer, Haarlem.
Voor Debbie Scheltes.
Er is, op derde dagen
Altijd zin te brengen in
De dingen die dat vragen
Tegen het verzengen in
Beter dan de baat die
Voor de daad uit gaat
Is altijd dat wat rede geeft
Want wie nu zorgt, die dan
ook nog leeft
Café De Roemer, Haarlem.
Bij het verscheiden van Bernhard, zur Lippe Biesterfeld.
Appelglas zal, als je
Erdoor valt je blanke halsje
Scheermesscherp versnijden
Dus doe dat maar niet
Want ik
Heb je hals zo graag hier
Aan mijn borst
Voor bij de grote dorst
Prachtig, appelglans vergaat niet.
Café De Roemer, Haarlem.
Geep, ik greep me
Fijn een borrel
Omdat ik geslaagd was
Niemand sleep me
Op de korrel
Omdat ik bedaagd was
Maar ik bleef
Bedaard beleven
Geen zin om nog meer te geven
Als, dan zal het dagen.
Café De Roemer, Haarlem.
Pek, die bij verstek
Wat valt
Op versgestreken vodden
Lijken die verbijsterd drijven
Rottend tussen lis en dodden
Kom, beleger mijn kasteel
Ik laat van u niets meer heel
Edel, zo te sterven.
Café De Roemer, Haarlem.