Categorie: Uncategorized

Je kunt veel zeggen, van mijn stad
En ik heb het er zelf weleens mee gehad
Maar de zon schijnt nergens zoals hier
zo waterig, doorheen mijn bier
en nergens is die wind zo nooit weg
nergens, nee, niet die wind, zeg

mijn stad is geen stad van mistral
maar wel van minstreel, rat en val
het huilt er ’s winters, in de stegen
kom je louter honden tegen

in de lente kijken wij
wie het overleefde
prijken wij weer op terrasjes
schelden wij op al die gastjes
die wij vroeger waren
toen je soms nog beefde
maar dat gaat vanzelf voorbij

mijn stad gaat nooit voorbij
tenzij ze onderloopt
ik ken in de hele stad geen mens
dat daarop hoopt

dat zou ik ook niet logisch vinden
contra-productief
mijn stad, Haarlem, is voor vrinden
ik heb haar diep lief.

En in de gouden zon, pardoes
Ontpopt zich teugsgewijs mijn roes
Tot vleugelende kater –
Lijkt mij mooi, voor later.

Terras van Café de Roemer, Haarlem.

Wel goed, voor de
arbeidsgeschiktheid
Breken in je eigen tijd
Die niet komt, als er
geen maat komt
Zie niet om, als walser
naar je maat, gekromd
maar vrij naar voren
dan verdampt wat zou verstoren.

Terras van Café de Roemer, Haarlem.

Op dit terras, waar ik
veel te lang niet was
pas ik niet meer in m’n polo
Dat kan ik hebben, toch zit ik
hier, vooralsnog, oh, tragiek
om omstandigheden, solo.

Terras van Café de Roemer, Haarlem.

Ik vond die tijd niet heel goed
want ik verloor er veel
Knarsingen, en wenend leed,
en woede, mij ten deel

maar ik zal nooit vergeten
wat in mij heeft gewoed
en daarom smaakt nu elke tik
van wijzer mij zo zoet.

De fraaiheid van dood, die
open en bloot
afkalft en dan op je af klapt
is blauwer en blonder
maar precies het gedonder
dat aan jouw bestaansrand
morgen al over je heenstapt.

Bij James Balog’s ‘Chasing ice‘.

Zo laat men zich tillen
men lijkt dat te willen
het ziet er, althans, zo uit

men bruint zich de billen
(gekste der grillen)
en zit op blaren, sliepuit

Ik sloeg vannacht een mug dood
(best een unicum, op zich:
ze komen zelden zo alleen
maar meestal in een wolk van tig
die sterven in mijn zappotron
dat beter werkt dan een kanon
althans dus, tegen muggen)
dat was dus raak, de vreugde groot
maar nu moet ik de muur gaan pluggen
wat een ellende, waar moet dat heen.

Ze kweken soms aardbeitjes
vlak naast haar graf
je ziet er de liefde en zorg aan af
die houdt ook op, dat gaat vanzelf
en maakt niks uit ook, voor
de bijtjes.

Café Lugosi’s.

Geestelijk leeg is wat je krijgt
tegen de tijd dat je wilt gaan kamperen
niet vanwege flauwekul
muiterij of potverteren
maar om wat er meer naar neigt:
warmte, liefde, keizerskleren.

Café Lugosi’s.