Omdat ik, als ik loop, dan weer
In niets meer lijk op wat weleer
Zich vlammend van een harde taak kweet
Werk ik mij maar weer wat harder
In het botte aanschijnszweet
Oogt misschien wat starder
Maar het werkt, ook deze keer.
Terras van Café De Roemer, Botermarkt, Haarlem.
In een Altstadtnoviteit
van onbedaarlijk duren broede
beid ik mijn verleden tijd
denk aan jou, en streel mijn roede
mooi, en fier, en hard.
Novotel, Bern, Zwitserland.
Kijk! Er warmt weer lentewemel
En dat is niet niets
En ik vìnd dat ook de hemel
Maar waar blijft mijn fiets?
Terras van Café De Roemer, Haarlem.
En, omdat je rookt
En ik daar niets meer, mee, heb
Voel ik mij wat opgestookt
Wat ongeveer, ik zweer
Wat kachel
Daar rijmt dan dus maar
1 woord op, ken je dat?
Tagachel.
Terras van Café De Roemer, Haarlem.
Dat ik zeker ben van 1 ding
Paalt wel, boven water
Maar wat dat dan is
Bewaar ik, stiekum toch
Voor later.
Terras van Café De Roemer, Haarlem.
waar in mosgeel middagblauw
niets meer nachtegaalt
wordt, met veel teveel papier
ook blauw, ook teveel
teruggehaald
en als ik het ooit zeggen mag
(wat God, die er niet is, verhoede)
dan, en dat beloof ik u, wordt het u
heel vreemd, te moede.
SPK-hok, binnentuin Egelantier, Haarlem.
Belhel, fantastisch!
Een fraaie belasting
Fijnder doortasting
Al lang niet gezien
Wezentje Dezentje
Ziet er problemen in
Ik zie geen onheil
Maar prachtig begin
Leer het maar allemaal netten.
Naar aanleiding van
Ik merk dat schrijven steeds meer
Een zaak van zomer wordt
Des winters komt er niets uit
Dat ooit iets waardigs wordt
Het is niet dat dat erg voelt
Want zomer zwelt nu nog
Maar als de golfstroom afkoelt
Dan vrees ik ijstijd toch
Alles is stil, aan de pool.
Er staat een standaard op
Die in een halve krantenkop
De waarheid overschrijdt
Ja, het is een triestig feit
Maar maar half zo’n strop
Als de waanzin verderop
De koppen in het zand
Het hoerenjong in vlammen
Vuur waarnaast een heer van stand
Zijn stoppels staat te kammen.
Over Lubbers, Darfur, en de weg, die Nederland kwijt is.