Het kan maar zomaar goed gaan
Poëtisch, zelfs als onterecht
Je vraagt je soms wel blijvend af
Wie dat voor jou heeft neergelegd
Maar als je dat zelf bent
Dan is er niemand ooit zo maf
Dat-ie het je zegt
Daar moet je zelf maar voor gaan staan
Je raakt, eraan, gewend.
Terras van Café de Roemer, Haarlem
Bij de borrel, na het behalen van mijn theorie-certificaat (voor de tweede keer in de historie, mèt de maximaal toegestane 5 fouten – ook voor de tweede keer).
Haal mijn haat niet nader
Kap dat cultiveren
Laat door overkappend glas
Zonlicht triomferen
Broei zich completeren
Volrond rood en helder groen
Zich wreken op een zappend ras
Van wie er niet toe doen
Altijd maar weer bezig
Knokig, arm, onvlezig
Van verdringing vader
Doe mij nieuwer toen.
Nieuwe Toneelschuur, Haarlem.
Je kunt, van vermoeidheid
Soms nauwelijks meer kijken
Dat kost je de blik op
Weidser wijken
Wie, in stramheid
Niet wil reiken
Naar een dunner kop
Vrijer kijken
Geeft zichzelf de klop, erop
Zal vast veel bereiken
Toch beklijft de strop
Moet je ook niet zeiken.
Lugosi’s, Haarlem.
Regendansje, hier, van mij
Om jouw botte kop
Dat ik echt van harte hoop
Op ladingen, erop
Hele grote hagelstenen
Weet, van duif en ei
En dat ik, zomaar, onverwacht
Hee, daar gaat Isis voorbij.
Mijn God, wat ben je mooi.
Lugosi’s, Haarlem.
Niet over, wel met dank aan Dick.
Ja, maar als ik
Jou geloof
Doorheen het doorgaand bonken
En het enthousiasme in je
Overmatig lonken
Is er lekker niets in mij
Dat daardoor nog kan lijden
Omdat het jou wel lijen kan
Voorspel ik fijne tijden
Voor zo’n gedreven man.
Nieuwe Toneelschuur, Haarlem.
Twee lichterzijden langs
Een donker vliedend vegen
Langs een spiegelend reflex
Waar verdwaasd langs ’s Heeren wegen
Heel het goddeloos complex
Minder voor dan tegen
Zelfvermaakt tot tweederangs
Spreek ik dat, voorbij, niet tegen
Ik geloof het mijne.
Café Lugosi’s, Haarlem.
Alles bij elkaar gebracht
Waar, in gouden najaars-aarzel
Heel bedeesd de dag al valt
Voor hij voluit stond
Heb ik waar ik vond
Dat, doorheen de veelspalt
Met zekerheid geluk bestond
Mij dat dan maar gedacht
Wel vreemd, zo’n vrijdagmorgen.
Terras van Café de Roemer, Haarlem.
Zelf zie ik geen been in
Een harder, nieuw
Begin
Vind ik er, vanzelf
Wel weer
Een zelfde streven in
Mocht ik mij gaan richten naar
Een kleiner, stiller nijd
Waarschuw mij dan, want dan
Pleit ik mij te vrij.
Nieuwe Toneelschuur, Haarlem.
Het is zinloos zandverzet
Pyrrhus op papier
Op de echte kern gelet
Blijft er weinig over hier
Maar dat is het net
Onder paarden is het raden
Niet naar wie wat wedt
Maar de strijd om wie wat is
Geëcht door wat men neerzet.
Nieuwe Toneelschuur, Haarlem.
Verhip, maar kijk, mijn muze
Kan ook gewoon nog lam
Plots wat minder stram
Deinen met de her-excuse
Doorgaan, maar als vachtdiep schaap
Als strakomhulde wolf
Toch is dat niet strikt mijn ding
Elke hand zijn eigen kolf
En eenzaam hier, de mijne.
Nieuwe Toneelschuur, Haarlem.