En weer, terwijl
Rook verkringelt
Water buiten verder singelt
Breng ik vuur, dat
In mijn leden
Aandringt op volkomenheden
Naar een niets dat minzaam wacht
Armen gastvrij wijd gespreid
Inviterend naar mij lacht
Maar niets begrijpt van wat
In mij sluimert, onverstreden
Weet ik, het wordt tijd.
Nieuwe Toneelschuur, Haarlem.
Dat is dan theater
Werkt zich, voor de kater
Die nog lang zal mrauwen
Door een zet gedaanten heen
Parallel, aan bier en vrouwen
Streeft mijn leven heen
Sneeft, bij visie, thematiek
Dan nog ongeboren
Wasdom zal-ie ook nog kennen
Voor wie dat wil horen
En de rest is ziek
Ziet niet, door de bomen
Bos, om door te komen.
Nieuwe Toneelschuur, Haarlem.
Ben ik typisch voor mijn land?
Plaagt mij maaiveldvrees?
Neen, ik ben niet langer bang
In mijn hart geen angst
Op mijn ziel wel dikker eelt
Dan er gister was
Maar dat is niet bijster vreemd
Eerder hoe het altijd was
En eerlijk duurt het langst.
Nieuwe Toneelschuur, Haarlem.
Of ze waren al zo lam
Dat kan natuurlijk ook
Wie zal dat nog zeggen
Door geronnen rook?
Ik zal het niet weten
Ben, daarvoor, te tam
Wil dat ei niet leggen
Vind dat ongewenster zweten
Liever later pok.
Lugosi’s, Haarlem.
Nee, ik ben nog niet ontdooid
Pegel verder, bij pastel
Meng mijn eigen kleuren wel
Laat mij liever nog gekooid
Dan dat te moeten dragen
Wie, in stilte, vleugels vindt
Kan dan wel verlagen
Dalen, naar een perspectief
Dat valleien vindt
Maar doet dat liever niet.
Nieuwe Toneelschuur, Haarlem.
Maar ik vind, in kalmer klanken
Waar ik, weggevlucht, naar klauwde
Dat mezelf al zo vertrouwde
Lopen tussen manken
Zittend hinken naar een echter
Hechter levend wereldbeeld
Heel alleen, intern verdeeld
Maar liever dat dan slechter
Met een lading onbegrip
De stad door
Heel niet hip.
Lugosi’s, Haarlem.
Zon, die op
Jouw bolle ogen
Heel jouw wereldbeeld verlicht
Heeft, tot onder Hottentotten
Nog wel kwader werk verricht
Tijd dan dus, voor klep
Veldbeperkend denken,
Lijfsbehoud, per schep.
Terras van Café De Roemer, Haarlem.
In bordeauxrood uitgevoerd
Maar vaal geïmporteerd
Fletser dan door blauw geroerd
Daarom kaal vereerd
Leeft breder zweven
Dwars doorheen dit streven.
Terras van Café de Roemer, Haarlem.
Als jouw kin zo echt, oprecht
De wereld in zou wijzen
(niet zo fel en opgelegd
steeds terecht zou wijzen)
Zou opeens dat mat debat
(überhaupt umsonnst)
Zich als middel herbewijzen
(waar het nu als doel rondgonst)
(en als ik van jou hield zou ik
dat niet nodig vinden)
Nu verwaai jij, voor de vriesdroog,
Nog met niet-bestaande wind, en.
Gaat het leven door.
Nieuwe Toneelschuur, Haarlem.
Bij toeval op de dag waarop vriesdrogen als alternatief voor crematie werd geïntroduceerd.
Als de hoon van koffiebonen
Versgebrand, vervalt
Eindelijk de filtermaling
Wijdverbreid de vuist balt
Zal ik, moe van de verschaling
Toch nog volvoldaan
Mij een goede winnaar tonen:
niet aan de espresso gaan
Weg met Berlusconi.
Nieuwe Toneelschuur, Haarlem.